یعنی چه
مجرای بناگوشی یا مجرای پاروتید، مجرایی باریک به طول تقریبی ۷ سانتیمتر در کالبدشناسی صورت انسان است. وظیفه این مجرا هدایت و تخلیه بزاق ترشحشده از غده بناگوشی (بزرگترین غده بزاقی دهان) به داخل حفره دهان است که دهانه آن در مخاط داخلی گونه و موازی با دومین دندان آسیای بزرگ فک بالا باز میشود.
تلفظ
واژه «مجرای» با فتح م (مَ) و سکون ج (جْ) و واژه «بناگوشی» با فتح ب (بَ) تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع، پاسخ این کلمه بر اساس تعداد حروف درخواستی میتواند خود واژه «مجرای بناگوشی» (۱۲ حرف) یا نامهای دیگر آن مانند «مجرای استنسن» و «مجرای پاروتید» باشد.
به انگلیسی
در اصطلاحات علمی و کالبدشناسی زبان انگلیسی، این ساختار با نام عمومی Parotid duct یا به افتخار کاشف آن با نام اختصاصی Stensen's duct شناخته میشود.
به عربی
در زبان عربی، به غده بناگوشی «الغدة النكفية» میگویند و در نتیجه مجرای اتصالی آن را «القناة النكفية» مینامند.
نماد چیست
این واژه یک اصطلاح کاملاً علمی و پزشکی است و در ادبیات، اسطورهشناسی یا فرهنگ عامه نماد اختصاصی ندارد؛ اما در نگاه زیستشناختی میتوان آن را نمادی از هدایت، مسیر انتقال و جریان حیاتبخش بزاق در بدن دانست.
جمعبندی و توضیح کامل مجرای بناگوشی
مجرای بناگوشی یک اصطلاح کاملاً کالبدشناسی و زیستپزشکی است که از ترکیب دو واژه «مجرا» (عربی، به معنی محل جریان) و «بناگوش» (فارسی اصیل) شکل گرفته است. این مجرای ظریف وظیفه حیاتی انتقال بزاق از بزرگترین غده بزاقی به داخل دهان را بر عهده دارد که نقشی کلیدی در آغاز فرآیند گوارش و مرطوب نگه داشتن محیط دهان ایفا میکند.
این واژه در متون کهن یا قرآنی کاربردی ندارد و صرفاً در دنیای علم پزشکی، کالبدشناسی صورت و طراحان جدول کاربرد دارد. در اصطلاحات بینالمللی پزشکی نیز به یاد نیکولاس استنسن، دانشمند کاشف آن، به نام مجرای استنسن یا مجرای پاروتید معروف است.