یعنی چه
التغنی بالقرآن در اصطلاح به معنای خوشخوانی، تحسین صوت و خواندن قرآن با لحن زیبا و حزین است، به طوری که باعث تدبر و تأثیرگذاری بیشتر بر دلها شود و با غنای حرام تفاوت دارد. برخی از مفسران نیز آن را به معنای بینیازی جستن به واسطه قرآن (استغناء) معنا کردهاند.
تلفظ
این عبارت به صورت «اَتْتَغَنّی بِالْقُرْآن» (at-taghannī bil-qur'ān) تلفظ میشود که در آن حرف «ت» به دلیل ادغام شمسی مشدد است و روی حرف «ن» نیز تشدید قرار میگیرد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای رساندن این مفهوم علمی و دینی از عباراتی نظیر Melodic recitation of the Quran یا Chant the Quran استفاده میشود.
به فارسی
معادل فارسی دقیق این اصطلاح، «خوشخوانی قرآن»، «تلاوت آهنگین قرآن» یا «نیکو گرداندن صدا در قرائت قرآن» است.
در قرآن
عبارت «التغنی بالقرآن» به طور مستقیم در متن قرآن کریم ذکر نشده است؛ بلکه ریشه در احادیث نبوی مشهور دارد. با این حال، مفهوم و درونمایه آن با آیه ۴ سوره مزمل یعنی «وَرَتِّلِ الْقُرْآنَ تَرْتِيلًا» که به آرامخوانی و درستخوانی اشاره دارد، کاملاً همسو است.
نماد چیست
این اصطلاح نماد سنت تلاوت خاشعانه، زیباسازی صدا (حسن الصوت) در محضر قرآن و ایجاد پیوند عمیق عاطفی و معنوی میان قاری، شنونده و آیات الهی به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل التغنی بالقران
اصطلاح «التغنی بالقرآن» یکی از مفاهیم سنتی و روایی در علوم قرآنی و فقه است که به مستحب بودن تلاوت قرآن با صدای زیبا، حزین و آهنگین اشاره دارد. این مفهوم بر اساس حدیث مشهور نبوی «لَیْسَ مِنَّا مَنْ لَمْ يَتَغَنَّ بِالْقُرْآنِ» شکل گرفته است و هدف از آن، تاثیرگذاری بیشتر کلام وحی بر جان و دل شنوندگان و جلوه پیدا کردن زیباییهای لفظی قرآن است.
دانشمندان و فقها تأکید دارند که این نوع آهنگین خواندن، کاملاً با غنای لهوی و آوازخوانی مبتذل متفاوت است؛ چرا که در التغنی بالقرآن، اصالت با حفظ قواعد تجوید، ترتیل و رعایت خشوع است و صدا تنها ابزاری برای انتقال بهتر مفاهیم والای آیات به شمار میرود.
در کنار معنای مشهور تلاوت خوش، برخی از لغویون و محدثان بزرگ مانند سفیان ثوری، این اصطلاح را از ریشه «استغناء» دانسته و آن را به معنای بینیازی جستن به واسطه قرآن و کفایت کردن به علوم و هدایتهای آن در زندگی تعبیر کردهاند که بعد دیگری از عظمت این مفهوم را نشان میدهد.