یعنی چه
«اذعان کرد» در زبان فارسی به معنای پذیرفتن یک واقعیت، اقرار کردن به صحت چیزی پس از تأمل یا تردید، و گردن نهادن به حقیقت است. این واژه زمانی به کار میرود که فرد حقانیت یا درستی سخن و امری را تصدیق کند و در برابر آن تسلیم شود.
در جدول
در حل جدولهای متقاطع، عبارت «اذعان کرد» به عنوان یک فعل ۸ حرفی شناخته میشود. بسته به تعداد حروف خانه انتخابشده، عباراتی نظیر اعتراف کرد، اقرار کرد، پذیرفت یا تصدیق کرد نیز میتوانند به عنوان کلمات جایگزین یا هممعنی استفاده شوند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای رساندن مفهوم «اذعان کرد» از افعالی استفاده میشود که نشاندهنده تسلیم شدن در برابر یک واقعیت یا پذیرش رسمی یک موضوع هستند.
به عربی
این واژه ریشه خالص عربی دارد. در زبان عربی، فعل «أذعن» از ریشه «ذ ع ن» به معنی سرعت در طاعت و تسلیم شدن همراه با فروتنی و خضوع است.
به فارسی
برگردانها و معادلهای اصیل فارسی برای این عبارت ترکیبی، افعالی مانند «گردن نهاد»، «تن داد»، «پذیرفت» و «راست انگاشت» هستند که همگی مفهوم تسلیم در برابر حقیقت و تصدیقِ قلبی یا زبانی را میرسانند.
در قرآن
خود مصدر «اذعان» در قرآن نیامده است، اما شکل اسم فاعلی آن یکبار در آیه ۴۹ سوره مبارکه نور به صورت «مُذْعِنِينَ» به کار رفته است: «وَإِنْ يَكُنْ لَهُمُ الْحَقُّ يَأْتُوا إِلَيْهِ مُذْعِنِينَ»؛ یعنی اگر حق با آنها باشد، پرشتاب و در حال تسلیم و اطاعت به سوی او میآیند.
جمعبندی و توضیح کامل اذعان کرد
عبارت «اذعان کرد» یک فعل مرکب رایج در زبان رسمی و مکتوب فارسی است که ریشه در زبان عربی (مصدر باب افعال از ریشه ذ-ع-ن) دارد. این واژه بار معنایی عمیقتری نسبت به یک پذیرش ساده دارد و نشاندهنده آن است که شخص پس از بررسی، تردید یا حتی مقاومت اولیه، سرانجام در برابر حقیقت یا برهانی محکم سر فرود آورده و آن را تصدیق کرده است.
در متون حقوقی، ادبی و رسانهای، این واژه کاربرد فراوانی دارد و نشاندهنده فروتنی در برابر واقعیت یا ناگزیر بودن از قبول یک امر است. تفاوت ظریف آن با اعتراف در این است که اعتراف معمولاً بار گناه یا خطا را به همراه دارد، اما اذعان بیشتر معطوف به پذیرش یک واقعیتِ خارجی یا منطقی است.
در کاربرد قرآنی و ریشهشناسی اصلی نیز مفهوم سرعت در طاعت، انقیاد و تسلیمی همراه با رضایت و فروتنی در آن نهفته است که نشان میدهد این پذیرش با نوعی خضوع درونی همراه است.