یعنی چه
وام گرفتن به معنی دریافت کردن مال، پول یا چیزی از شخصی یا مؤسسهای به صورت قرض یا عاریه است، به شرط آنکه در آینده بازپرداخت یا بازگردانده شود. این واژه در حوزه زبانشناسی نیز به معنای اقتباس کردن و وارد کردن کلمات از یک زبان به زبان دیگر (وامواژه) به کار میرود. واژه «وام» ریشه در زبان پارسی میانه (پهلوی) دارد و از واژه «اَپام» (apām) به معنی قرض و دین گرفته شده است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ این عبارت با توجه به تعداد حروف میتواند خود واژه «وام گرفتن» (۸ حرف) یا مترادفهای آن نظیر استقراض و قرض باشد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای مفهوم دریافت وام یا قرض کردن از واژگان Borrowing یا عبارت To take a loan استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی این مفهوم با ریشههای قرضه و واژههایی مانند استقراض یا اقتراض بیان میشود.
به ترکی
در زبان ترکی استانبولی برای گرفتن قرض یا وام از عبارتهای Borç almak یا Ödünç almak استفاده میکنند.
نماد چیست
در فرهنگ عامه، ادبیات و متون کهن، وام گرفتن نماد بارز بدهکاری، وابستگی، احتیاج و موقتی بودن است. به عنوان مثال، در شعر و ادب پارسی اصطلاح «نورِ وامگرفتهٔ ماه از خورشید» به عنوان نمادی از غیراصیل بودن، انعکاس جلوه دیگری و نداشتن استقلال در ذات خویش به کار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل وام گرفتن
عبارت «وام گرفتن» در اصل به معنای دریافت پول، دارایی یا هر شیء مادی به صورت قرض است که فرد را ملزم به بازپرداخت یا بازگرداندن اصل آن در زمان مشخصی میکند. ریشه این واژه به زبان پارسی میانه و کلمه «اَپام» بازمیگردد که نشاندهنده قدمت تاریخی این مفهوم اقتصادی و اجتماعی در میان ایرانیان است. علاوه بر بعد مادی، این واژه در علوم انسانی و زبانشناسی نیز کاربرد دارد و به فرآیند ورود واژگان بیگانه به یک زبان، وام گرفتن زبانی میگویند.
از نظر فرهنگی و مذهبی، اگرچه خود ترکیب فعلی «وام گرفتن» به طور مستقیم در متن قرآن مجید نیامده است، اما ریشه و مفهوم آن در قالب واژه «قرض» و به ویژه اصطلاح پسندیده «قرضاً حسناً» به کرات مطرح شده که بر اهمیت گرهگشایی مالی و کمک به نیازمندان تأکید دارد. در ادبیات فارسی نیز این مفهوم بیشتر با نمادهایی چون وابستگی، عدم استقلال و موقتی بودن داراییها پیوند خورده است.