یعنی چه
مُقاضاة واژهای عربی است که در متون حقوقی و فقهی فارسی به عنوان وامواژه استفاده میشود. این کلمه به فرایند به دادگاه کشاندن کسی، دادرسی، مرافعه و دنبال کردن دعوای حقوقی یا کیفری پیش قاضی اشاره دارد که نشاندهنده ورود یک اختلاف شخصی به مرحله رسمی و حکومتی است.
تلفظ
این واژه به صورت مُقاضاة (با ضمه روی میم و فتحة قبل از الف) تلفظ میشود و در زبان فارسی تاء تأنیث پایانی آن معمولاً مانند واژه «مراعات» ساکن یا به شکل «ة» در متون مکتوب ظاهر میشود.
در جدول
در پاسخ به سوالات جدول با مفاهیمی چون «محاکمه کردن با کسی» یا «شکایت پیش قاضی بردن»، کلمه ۶ حرفی «مقاضاة» به عنوان یک پاسخ دقیق و کلاسیک شناخته میشود.
به انگلیسی
در نظام حقوقی انگلیسی، واژگانی نظیر Litigation برای اشاره به کل فرآیند مرافعه و دادرسی، و Lawsuit برای خودِ شکایت و دعوای طرح شده در دادگاه، نزدیکترین معادلها برای این اصطلاح هستند.
به عربی
این واژه خود ریشه اصیل عربی دارد و در زبان عربی معاصر نیز به طور گسترده در رسانهها و متون حقوقی به معنای ملاحقه رسمی و شکایت در محاکم به کار میرود.
به فارسی
نزدیکترین و روانترین معادلهای فارسی برای این کلمه، واژگانی چون دادخواهی، دادرسی، پیگیری قضایی، مرافعه و شکایت رسمی هستند که به طور روزمره در حقوق کاربرد دارند.
جمعبندی و توضیح کامل مقاضاة
واژه مُقاضاة یک مصدر حقوقی و فقهی از ریشه ثلاثی مجرد «ق ض ی» و در باب مفاعله است که معنای اصلی آن محاکمه کردن، دادخواهی و شکایت بردن به نزد قاضی است. این کلمه در ادبیات رسمی و متون تخصصی حقوقی ایران جایگاه ویژهای دارد و نشاندهنده فرایند تبدیل یک اختلاف شخصی یا کیفری به یک پرونده رسمی تحت نظارت قانون و ترازوی عدالت است.
اگرچه خود این واژه با این ساختار صرفی در قرآن کریم نیامده، اما ریشه آن (قضاء) بارها به معنای حکم کردن و فرمان دادن استفاده شده است. در جدول کلمات متقاطع و کاربردهای رسمی، این واژه ۶ حرفی نمادی از حقطلبی قانونی، تعقیب قضایی و پایان دادن به منازعات از طریق مجاری قانونی به شمار میرود. متضادهای اصلی آن واژههایی مانند صلح، سازش و گذشت هستند.