یعنی چه
قوال در اصطلاح به کسی گفته میشود که اشعار و نغمههای عرفانی را در محافل سماع و صوفیانه با صوتی خوش میخواند. همچنین در معنای لغوی و قدیمیتر، به صیغه مبالغه به انسان بسیارگو، خوشسخن، زبانآور و فصیح اشاره دارد که کلام خود را به زیبایی ارائه میکند.
تلفظ
این واژه به صورت قَوّال (Ghavvaal) تلفظ میشود که واو در آن دارای تشدید و فتحهدار است.
در جدول
در کلمات متقاطع، کلمه ۴ حرفی قوال به عنوان پاسخ اصطلاحاتی چون آوازهخوان، بسیارگو یا خواننده مذهبی صوفیان شناخته میشود.
به انگلیسی
بسته به متن، اگر منظور خواننده موسیقی عرفانی شبهقاره باشد از واژه اختصاصی Qawwal استفاده میشود و برای معنای عام آن کلماتی مثل Singer یا Chanter به کار میرود.
به فارسی
برابرهای فارسی دقیق این واژه شامل آوازهخوان، سرودگو، خنیاگر، نغمهگر و در معنای کلامی آن خوشسخن و زبانآور است.
نماد چیست
در فرهنگ عرفانی، بهویژه در شبهقاره هند و پاکستان، قوال نماد ذکر، سماع، مدح پیامبر و اولیا، و واسطه شور و وجد مذهبی است. او پیوند میان زمین و ملکوت را از طریق صوت و کلام حق برقرار میسازد.
جمعبندی و توضیح کامل قوال
واژه «قوال» ریشهای عربی از ماده (ق-و-ل) دارد و در اصل به معنی بسیارگو و فصیح است. با این حال، سیر تطور معنایی این کلمه آن را به سوی حوزه موسیقی و عرفان سوق داده است؛ به طوری که در ادبیات کلاسیک فارسی و فرهنگ صوفیه، به آوازهخوانی اطلاق میشود که اشعار و نغمههای متنمحور عارفانه را در مجالس سماع با صدایی رسا و گیرا اجرا میکند.
امروزه این اصطلاح بیش از هر چیز یادآور سنت موسیقایی «قوالی» در کشورهای هند، پاکستان و بنگلادش است. قوال در این بستر، هنرمندی است که با اجرای سرودهای مذهبی و صوفیانه، نقشی کلیدی در انتقال شفاهی فرهنگ عرفانی و ایجاد شور و حال معنوی در میان حاضران ایفا میکند.