یعنی چه
این واژه یک ترکیب قیدی است که از حرف اضافه «به» و اسم حالت «سستی» ساخته شده است. این عبارت برای توصیف انجام گرفتن یک فعل یا بروز حالتی به صورت ضعیف، کاهلانه، با شلی، نااستواری یا بدون انگیزه و قدرت کافی به کار میرود.
تلفظ
تلفظ این واژه با کسرهٔ حرف «ب» آغاز شده و با ضمهٔ حرف «س» اول و سکون «س» دوم و ت خوانده میشود.
در جدول
پاسخ دقیق برای این عبارت در جدول خودِ واژه «به سستی» با ۶ حرف است. همچنین با توجه به تعداد حروف، کلماتی مانند ضعیفانه یا کاهلانه نیز ممکن است مد نظر باشند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی متناسب با بستر متن و نوع رفتار، از قیدهای متفاوتی برای رساندن این مفهوم استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی این مفهوم غالباً با ترکیب حرف جر «بـ» همراه با مصدری که نشاندهنده ناتوانی یا رخوت باشد بیان میگردد.
جمعبندی و توضیح کامل به سستی
عبارت «به سستی» یک ترکیب قیدی کاملاً اصیل در زبان فارسی است که ریشه در پارسی میانه (پهلوی) دارد؛ جایی که صفت پایهٔ آن یعنی «سست» به صورت sūst و به معانی ملایم، نااستوار و سبک به کار میرفته است. این واژه در موقعیتهای گوناگون مادی و معنوی برای توصیف اعمالی استفاده میشود که فاقد محکمکاری، جدیت و انرژی لازم هستند.
در ادبیات و اخلاق، سستی معمولاً نمادی از بیهمتی، تنپروری و زوال اراده به شمار میرود. گرچه خود این ترکیب فارسی در متن قرآن نیامده، اما مفاهیم معادل آن مانند «وَهْن» (سستی روحی و جسمی) و «فَشَل» (سستی ناشی از ترس) بارها در آیات مطرح شده و انسان از تسلیم شدن در برابر آنها منع شده است.
به کار بردن این قید در جملات، به مخاطب حسِ عدم پایداری و رخوت را منتقل میکند؛ برای نمونه وقتی گفته میشود «سازهها به سستی بنا شدهاند» به جنبه فیزیکی و مادی آن اشاره دارد، و عبارت «به سستی گام برداشتن» بیشتر ناظر بر جنبههای رفتاری، روانی و کمبود انگیزه در فرد است.