یعنی چه
تواضع و فروتنی به معنای فرونهادن خویشتن و عدم خودبزرگبینی در برابر دیگران است. فرد متواضع، خود را بالاتر و برتر از دیگران نمیبیند و در رفتار و گفتار خود با مردم، با نرمخویی و تکریم برخورد میکند.
تلفظ
واژه «تواضع» به صورت تَواضُع (با صاد مکسور و عین ساکن یا مضموم در حالت مکث) و «فروتنی» به صورت فُروتَنی تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، عبارت «تواضع و فروتنی» دقیقاً ۱۲ حرف دارد و به عنوان پاسخ برای طراحان جدول کاربرد دارد.
به انگلیسی
واژه Humility ریشه در کلمه لاتین Humus به معنای زمین و خاک دارد که کاملاً با مفهوم خاکساری و افتادگی در فارسی همخوانی دارد.
به فارسی
این ترکیب از یک بخش عربی (تواضع، از ریشه وضع به معنی پایین آوردن) و یک بخش اصیل پارسی (فروتنی، از فرو + تن به معنی بدنی که پایین نگه داشته شده) تشکیل شده است که هر دو یک مفهوم را میرسانند.
در قرآن
عین واژه «تواضع» در قرآن نیامده، اما مفهوم آن در آیاتی چون آیه ۲۱۵ سوره شعراء با عبارت «وَاخْفِضْ جَنَاحَكَ» (بال خود را برای مؤمنان فرود آر) و آیه ۶۳ سوره فرقان با واژه «هَوْنًا» (گام برداشتن آرام و بیتکبر بر زمین) به شدت مورد تأکید قرار گرفته است.
نماد چیست
در فرهنگ و ادبیات فارسی، «خاک» به نشانه بیادعایی و «درخت پربار» به نشانه این که هرچه بارورتر شود سرش پایینتر میآید، از نمادهای اصلی فروتنی هستند.
جمعبندی و توضیح کامل تواضع و فروتنی
ترکیب «تواضع و فروتنی» آمیزهای زیبا از دو فرهنگ لغوی عربی و پارسی است که به یکی از والاترین فضایل اخلاقی انسان اشاره دارد. این مفهوم در حقیقت مهار کردن نفس از سرکشی، تکبر و تفرعن است، به طوری که فرد در برخورد با جامعه، بدون احساس برتریجویی، رفتاری سرشار از تکریم و نرمخویی پیشه کند.
در فرهنگ اسلامی و ادبیات کهن ایرانی، متواضعان به زمین یا درختان پرمیوه تشبیه میشوند که با وجود غنای درونی، افتادگی میورزند. این ویژگی نه تنها مایه ضعف نیست، بلکه در نظامهای اخلاقی گوناگون به عنوان نماد پختگی، اصالت شخصیت و مایه سربلندی و عزت فردی شناخته میشود.