یعنی چه
این کلمه صیغه مثنی مخاطب از فعل امر در باب افعال است که برای فرمان دادن به دو نفر جهت پرتاب کردن، افکندن یا داخل کردن چیزی به کار میرود.
تلفظ
تلفظ دقیق این واژه با همزه مفتوح در ابتدا، سکون لام، کسره قاف و الف مدی در پایان به صورت «أَلْقِیَا» است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، این واژه معمولاً به عنوان یک فعل امر قرآنی ۵ حرفی با مأموریت خطاب به دو فرشته شناخته میشود.
به انگلیسی
در ترجمههای انگلیسی قرآن کریم، این فعل به صورت امری تبیین شده که دو مأمور یا دو شخص را مخاطب قرار میدهد.
به عربی
در لغتنامههای عربی، این واژه فعل امر حاضر برای مثنی (مذکر یا مؤنث) از ریشه «ل ق ی» در باب افعال است.
به فارسی
معادل دقیق فارسی روان آن «پرتاب کنید» یا «فرو اندازید» است که خطاب به دو گوینده یا مأمور صادر میشود.
در قرآن
این واژه در آیه «أَلْقِيَا فِي جَهَنَّمَ كُلَّ كَفَّارٍ عَنِيدٍ» آمده است؛ جایی که خداوند به دو فرشته مأمور (سائق و شهید یا رقیب و عتید) دستور میدهد که کافران سرسخت را در دوزخ بیفکنند.
نماد چیست
این واژه یک فعل دستوری و قرآنی است و نماد مادی یا ملی خاصی ندارد، اما در بلاغت قرآنی نمادی از قاطعیت، شدت و ابهت فرمان الهی در روز جزا به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل القیا
واژه «القیا» (أَلْقِیَا) یک ساختار دستوری عربی در قالب فعل امر مثنی مخاطب است. این کلمه از ریشه سه حرفی «ل-ق-ی» در باب افعال مشتق شده و معنای دقیق آن «بیندازید شما دو نفر» یا «بیفکنید» است.
شهرت و کاربرد اصلی این واژه به دلیل حضور شاخص آن در آیه ۲۴ سوره ق در قرآن کریم است. در این سیاق آیات، خداوند با لحنی تند و قاطع به دو فرشته مأمور عذاب دستور میدهد تا کافران ستیزهجو را به آتش دوزخ بیندازند، از این رو کلمه واجد بار معنایی غلیظ در اجرای فرامین است.
این کلمه به عنوان یک لغت پنج حرفی قرآنی در طراحهای جدول کلمات متقاطع کاربرد دارد و همخانوادههایی چون القاء، ملاقات و تلقی در زبان فارسی امروزی نیز به وفور استفاده میشوند.