یعنی چه
این واژه در لغت به معنای امساککننده و خودداریکننده از هر کاری (مانند خوردن، نوشیدن، سخن گفتن یا حرکت) است، اما در اصطلاح شرعی و عرفی به کسی اطلاق میشود که از طلوع فجر تا غروب آفتاب با نیت الهی روزه میگیرد.
تلفظ
تلفظ این واژه با صاد مفتوح (صَ)، الف ممدوده، همزه مکسور (ئِ) و میم ساکن است.
در جدول
در کلمات متقاطع، کلمه «صائم» به عنوان پاسخ برای راهنمای «روزهدار» یا «روزه گیر» کاربرد دارد و کلمهای ۴ حرفی است.
به انگلیسی
برای اشاره به فردی که در حال روزه گرفتن است، در زبان انگلیسی از عبارات فوق استفاده میشود.
به عربی
این کلمه خود ریشه عربی دارد و اسم فاعل از مصدر «صوم» یا «صیام» است که برای اشاره به فرد روزهدار به کار میرود.
به فارسی
برگردان دقیق و اصیل این واژه در زبان فارسی «روزهدار» یا «روزهگیر» است و کلمه «مُمسک» نیز در معنای عام بازدارندگی به عنوان معادل عربی آن شناخته میشود.
در قرآن
علاوه بر ذکر صفت صائمین و صائمات برای مردان و زنان روزهدار، ریشه این واژه (صوم و صیام) ۱۴ بار در قرآن کریم تکرار شده است؛ مانند آیه ۱۸۳ سوره بقره در مورد وجوب روزه و آیه ۲۶ سوره مریم که به روزه سکوت حضرت مریم اشاره دارد.
نماد چیست
در فرهنگ اسلامی و ادبیات، فرد صائم نمادی از اراده بالا، کنترل نفس، صبر و عبادتی خالصانه است که هدف اصلی آن دستیابی به تقوا و طهارت باطنی به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل صائم
واژه «صائم» یک اسم فاعل عربی از ریشه «ص و م» است که وارد زبان فارسی شده و به طور گسترده به معنای «روزهدار» استفاده میشود. معنای ریشهای و لغوی آن به هر نوع خودداری و امساک (حتی سکوت و بازماندن از حرکت) اشاره دارد، اما در اصطلاح دینی به فردی گفته میشود که با نیت عبادی، از مفسدات روزه دوری میجوید.
این کلمه در قرآن کریم به صورت جمعِ صائمین و صائمات در کنار ویژگیهای مؤمنان راستین توصیف شده است. در فرهنگ و ادبیات فارسی، صائم علاوه بر بار مذهبی، جایگاهی نمادین در تجلی صبر، خویشتنداری، تقوا و پاکسازی روح از مادیات دارد.