یعنی چه
سرکه جبین یک صفت مرکب کنایی در زبان فارسی است و به کسی اشاره دارد که به دلیل بدخلاقی یا ناراحتی، پیشانی و چهرهاش را درهم کشیده و حالتی عبوس به خود گرفته است. این اصطلاح نباید با شربت سرکنگبین (سکنجبین) اشتباه گرفته شود.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه ترکیب «سِركِه» (واژه فارسی) و «جَبين» (واژه عربی به معنی پیشانی) است.
در جدول
پاسخ دقیق برای طراحان جدول کلمه «سرکه جبین» با ۸ حرف است. از معادلهای آن مانند ترشرو یا عبوس نیز در جدولها استفاده میشود.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای توصیف فردی با ویژگیهای سرکه جبین از اصطلاحات صفت چهره یا حالات روحی ناخوشایند استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی از ترکیبهایی استفاده میشود که مستقیماً به ترشرویی و گره خوردن پیشانی اشاره دارند.
به فارسی
معادلهای اصیل و رایج این واژه در زبان فارسی شامل واژگانی است که همگی بیانگر حالت ناخوشایند چهره و خلقوخوی فرد هستند.
نماد چیست
در فرهنگ و ادبیات فارسی، سرکه جبین نماد فردی است که با ترشرویی با دیگران مواجه میشود و جلوهای از غلبه خشم، ناخوشایندی یا بیحوصلگی شدید است.
جمعبندی و توضیح کامل سرکه جبین
واژه «سرکه جبین» یک اصطلاح و صفت مرکب کنایی زیبا در زبان فارسی است که از ترکیب واژه فارسی «سرکه» (به نشانه ترشی) و واژه عربی «جبین» (به معنی پیشانی) ساخته شده است. وجه تسمیه این کنایه به این صورت است که گره کردن پیشانی و درهم کشیدن صورت فرد بداخلاق، به ترشی سرکه تشبیه شده است؛ یعنی کسی که پیشانیاش مثل سرکه ترش و درهمرفته است.
بسیاری از افراد به اشتباه این واژه را با شربت سنتی «سرکنگبین» یا «سکنجبین» یکی میدانند، در حالی که سرکه جبین کاملاً ناظر بر ویژگی رفتاری و ظاهری یک فرد عبوس، اخمو و بدخلق است و کاربرد ادبی و توصیفی دارد.
این واژه در ادبیات کلاسیک معادل ترکیبات دیگری همچون سرکهابرو و سرکهپیشانی است و نمادی از عدم استقبال، دلگیری، و کجخلقی در روابط اجتماعی به شمار میرود.