یعنی چه
این عبارت در منابع کلاسیک به عنوان اصطلاحی واحد ثبت نشده است؛ یا به معنای لغوی «اسارت و برده گرفتن در زمان پیامبر» است و یا اشتباه نوشتاری از اصطلاح فقهی «سَبّ النبی» به معنی اهانت و دشنام دادن به پیامبر اسلام میباشد.
تلفظ
اگر منظور اسارت باشد «سَبْیُ النَّبِیّ» و اگر منظور توهین و دشنام باشد، «سَبُّ النَّبِیّ» تلفظ میشود.
در جدول
پاسخ مورد نظر در جدول کلمات متقاطع برای این عبارت ۸ حرفی، خود واژه «سبی النبی» است.
به انگلیسی
با توجه به دو وجهی بودن عبارت، معادلها شامل اسارت یا اهانت و توهین مقدسات میشوند.
به عربی
عبارت ریشه تماماً عربی دارد و بر اساس منظور کاربر به یکی از دو شکل فوق در متون عربی ظاهر میشود.
به فارسی
برگردان دقیق آن به فارسی بسته به ریشه اصلی، «اسارت و بردهگیری مرتبط با پیامبر» یا «ناسزا گفتن به پیامبر» معنی میدهد.
در قرآن
خود این اصطلاح ترکیبی در قرآن نیست؛ اما ریشه «سبّ» (در نهی از دشنام به معبودان مشرکان) و مفاهیم مرتبط با اسیران جنگی (اسر/سبی) و آزار پیامبر در آیات مختلف مطرح شده است.
نماد چیست
این عبارت نماد گرافیکی خاصی ندارد؛ در کاربرد اول نماد انتقال اجباری و اسارت در تاریخ و در کاربرد دوم یک عنوان حقوقی و فقهی برای بررسی جرم اهانت به مقدسات است.
جمعبندی و توضیح کامل سبی النبی
عبارت «سبی النبی» یک اصطلاح استاندارد، یکپارچه و رایج در متون لغوی کلاسیک نیست. این ترکیب معمولاً حاصل یک اشتباه نوشتاری یا خلط مبحث میان دو مفهوم کاملاً مجزا در ادبیات اسلامی و فقهی است. وجه اول آن از ریشه «سبی» به معنای اسارت، بردگی و اسیران جنگی در صدر اسلام اشاره دارد که کاربردی صرفاً تاریخی و لغوی دارد.
وجه دوم که احتمال بالاتری دارد منظور اصلی جستجوگران باشد، اصطلاح فقهی و حقوقی «سَبّ النبی» (با تشدید باء) است. این اصطلاح به معنای دشنام دادن، زشتگویی، توهین یا هرگونه هتک حرمت علنی نسبت به پیامبر اسلام است که در فقه اسلامی جرمانگاری شده و احکام حقوقی سنگین و ویژهای برای مرتکب آن (سابّ النبی) در نظر گرفته شده است.