یعنی چه
در حوزهٔ ادبیات، این اصطلاح به معنای پیروی، الگوبرداری یا بازآفرینی اثر ادبی یک نویسنده یا شاعر بزرگ توسط دیگری است. این کار میتواند با اهداف گوناگونی همچون یادگیری، تجلیل از استاد (مانند تضمین و استقبال) یا حتی با هدف تمسخر و طنز (مانند نقیضهپردازی) انجام شود.
تلفظ
این ترکیب از دو واژهٔ «تَقْلید» (بر وزن تَفْعیل) و «اَدَبی» (صفت نسبی منسوب به ادب) تشکیل شده است.
در جدول
در جدولهای متقاطع کلماتی چون تقلید ادبی، نقیضهپردازی، استقبال و تضمین به عنوان پاسخ به کار میروند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی بسته به هدف تقلید، از واژگان متفاوتی استفاده میشود.
به عربی
این اصطلاح در زبان و ادبیات عربی عینا به صورت «التقليد الأدبي» به کار میرود.
به فارسی
برای واژهٔ تقلید ادبی و مفاهیم وابسته به آن در زبان فارسی، برابرنهادها و اصطلاحات دقیقی مانند نقیضهپردازی، استقبال، تضمین، پیروی، همآمیزه و مانشکاری وجود دارد.
در قرآن
خود اصطلاح ترکیبی «تقلید ادبی» در قرآن وجود ندارد. اما ریشهٔ آن (ق-ل-د) به صورت جمع یعنی «قَلائِد» دو بار در آیات ۲ و ۹۷ سوره مائده به کار رفته است که به قربانیهای نشانهگذاریشده در حج اشاره دارد و مفهومی فقهی است.
جمعبندی و توضیح کامل تقلید ادبی
تقلید ادبی یکی از تکنیکها و مفاهیم دیرینه در دنیای نویسندگی و شاعری است که در آن، یک پدیدآورنده با الهام گرفتن یا بازآفرینی آثار بزرگان پیش از خود، دست به خلق اثری جدید میزند. این رویکرد لزوماً به معنای سرقت ادبی یا ضعف خلاقیت نیست؛ بلکه در بسیاری از موارد به عنوان ابزاری برای یادگیری سبک، تجلیل از مقام استاد در قالبهایی چون استقبال و تضمین، یا حتی نقد طنزآمیز جامعه و آثار دیگران در قالب نقیضهپردازی (پارودی) به کار میرود.
واژهٔ تقلید ریشهای عربی دارد و از «ق-ل-د» به معنی قلاده و طوق به گردن انداختن مشتق شده است، چرا که شخص مقلد بار مسئولیت را به گردن فرد مورد تقلید میاندازد. اگرچه این اصطلاح نماد فیزیکی باستانی ندارد، اما در پهنه هنر گاهی از موجوداتی مانند طوطی یا میمون به عنوان نماد سنتی تقلید یاد میشود. در نهایت، تقلید ادبی مرز ظریفی میان ارادت به سنتهای ادبی گذشته و تلاش برای یافتن زبانی نو در بازآفرینی آنهاست.