یعنی چه
ترکیب دقیق «پش بر زدن» در فرهنگهای لغت معتبر (مانند دهخدا و معین) به عنوان یک اصطلاح واحد ضبط نشده است. با این حال، با توجه به واژه «پَش» که به معنای یال اسب است، این عبارت در متون کهن کلاسیک میتواند به معنای افشاندن، تکان دادن یا بالا زدن یال توسط اسب باشد. احتمال دیگر این است که عبارت شکل تغییریافته یا اشتباه نگارشی از اصطلاحاتی مانند «پسِ پا زدن»، «بر زدن» یا «پشک زدن» باشد.
تلفظ
تلفظ این عبارت بر اساس ریشه احتمالی کلمه پش، به صورت «پَش بَر زَدَن» خوانده میشود.
در جدول
پاسخ دقیق جدول برای این کلمه بر اساس حروف، خودِ عبارت «پش بر زدن» با ۷ حرف است.
به انگلیسی
به دلیل نامشخص بودن اصالت عبارت، معادل دقیق انگلیسی برای کل ترکیب وجود ندارد؛ اما برای اجزای آن در معنای یال افشاندن میتوان از معادلهای مربوط به تکان دادن یال استفاده کرد.
به فارسی
معادلهای فارسی این عبارت بسته به ریشهیابی، شامل «یال افشاندن اسب» یا عبارات مشابهی چون «رد کردن و پسِ پا زدن» و «قرعه کشیدن» است.
در قرآن
اصطلاح «پش بر زدن» هیچگونه ریشه، کاربرد یا سابقه نگارشی در آیات قرآن کریم ندارد و کاملاً نامشخص است.
نماد چیست
این ترکیب به تنهایی دارای بار نمادین ثبتشده در ادبیات نیست. اگر آن را به رفتار اسب و تکان دادن یال تعبیر کنیم، میتواند جلوهای از سرکشی، خودنمایی یا پویایی حیوان باشد.
جمعبندی و توضیح کامل پش بر زدن
اصطلاح «پش بر زدن» از جمله ترکیبهای نامشخص و ثبتنشده در فرهنگهای واژگان رسمی زبان فارسی مانند لغتنامه دهخدا، معین و عمید است. به همین دلیل، نمیتوان معنای دقیق، واحد و قطعی برای آن در نظر گرفت و بررسی آن تنها بر اساس حدسهای ریشهشناختی یا احتمال تصحیح قیاسی متون استوار است.
بخش اول این واژه یعنی «پَش» در زبان فارسی کهن و پهلوی به معنای یال اسب یا موی بلند گردن آمده است؛ بنابراین در یک نگاه متونشناختی، این عبارت میتواند به معنای افشاندن و بالا زدن یال توسط اسب تعبیر شود. از سوی دیگر، احتمال بالایی وجود دارد که این عبارت یک غلط املایی یا دگرگونی گفتاری از اصطلاحات رایجی مثل پسِ پا زدن، بُر زدن ورق، یا پشک زدن (قرعهکشی) باشد. در مجموع، بدون داشتن بافت متنی که این کلمه در آن به کار رفته، ماهیت دقیق آن نامشخص باقی میماند.