یعنی چه
این کلمه از ترکیب حرف جر «بِـ» (به معنای در/به) و واژه «بابل» تشکیل شده است. بابل نام تمدن و شهر باستانی مشهوری در عراق کنونی است که در ریشه اکدی باستان (Bāb-ilu) به معنای «دروازهٔ خدا» یا «دروازهٔ آلهه» میباشد. این واژه به صورت یکپارچه به موقعیت مکانی این شهر تاریخی اشاره دارد.
تلفظ
در زبان فارسی و عربی، این کلمه با کسرهٔ حرف اول (بِ) و فتحة ب دوم (بَ) خوانده میشود: بِبَابِل (be-bābel).
در جدول
در جدولهای متقاطع و شرح در متن، این کلمه دقیقاً ۵ حرف دارد و به عنوان پاسخی برای عبارتهای قرآنی یا موقعیت مکانی شهر بابل با حرف جر استفاده میشود.
به انگلیسی
نام خود شهر بابل در زبان انگلیسی Babylon است و برای رساندن مفهوم «در بابل»، از حرف اضافه In یا At قبل از نام شهر استفاده میشود.
به فارسی
این کلمه در برگردان به زبان فارسی امروزی، به صورت عبارت ترکیبی «در بابل» معنا میشود. در ادبیات کهن گاهی از واژه «بابلستان» نیز برای اشاره به جغرافیا و قلمرو این تمدن استفاده شده است.
در قرآن
واژه «بِبَابِلَ» دقیقاً یکبار در قرآن کریم و در آیه ۱۰۲ سوره مبارکه بقره ذکر شده است؛ آنجا که خداوند میفرماید: «...وَمَا أُنزِلَ عَلَى الْمَلَكَيْنِ بِبَابِلَ هَارُوتَ وَمَارُوتَ...» که اشاره به نزول دو فرشته به نامهای هاروت و ماروت در شهر بابل برای آموزش روشهای مقابله با سحر دارد.
نماد چیست
در ادبیات فارسی (بهویژه در اشعار حافظ و نظامی)، «چاه بابل» یا «سحر بابلی» کنایه از جادوی چشم معشوق و فریبندگی است. همچنین در لغتنامههای کهن، «بابلی» کنایه از شراب باکیفیت است. در فرهنگ غربی نیز به خاطر داستان برج بابل در عهد عتیق، این نام نماد سوءتفاهم، تفرقه و تنوع زبانی به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل ببابل
واژه «ببابل» یک ترکیب پیشوندی در زبان عربی و متون قرآنی است که از حرف جر «بِـ» به معنای ظرفیت مکانی (در) و اسم علم «بابل» تشکیل شده است. این تمدن باستانی که در بینالنهرین عراق امروزی قرار داشته، در ریشهشناسی اکدی به عنوان دروازه خدا شناخته میشود و در متون کهن مذهبی و تاریخی جایگاه ویژهای دارد.
این کلمه تنها یکبار در قرآن در آیه ۱۰۲ سوره بقره و در جریان داستان دو فرشته، هاروت و ماروت، به کار رفته است. در ادبیات فارسی نیز بابل و متعلقات آن همواره با مفاهیمی همچون سحر، جادوی چشم، فریبندگی معشوق و بادهنوشی گره خورده و تصویرساز استعارههای برجستهای در دیوان شعرای بزرگ بوده است.