یعنی چه
یک ترکیب اضافه (اضافه مفعولی) عربی است که به زبان فارسی وارد شده و در متون ادبی، فقهی و پزشکی به معنای نوشیدن آب یا مایعات به کار میرود. این واژه در زبان فارسی به عنوان یک اصطلاح لغوی مستقل در مراجع رسمی ثبت نشده، بلکه به عنوان یک ترکیب فعلی و مصدری شناخته میشود.
تلفظ
این عبارت در زبان عربی و فارسی به صورت ضم حرف شین در «شُرب» و سکون حرف لام در «المَاء» به صورت «شُربُ المَاء» تلفظ میشود.
در جدول
پاسخ دقیق برای این عبارت در جدولهای کلمات متقاطع ۸ حرفی است.
به انگلیسی
عبارتهای فوق پرکاربردترین معادلهای انگلیسی برای مفهوم نوشیدن و جذب آب در بدن هستند.
به عربی
این عبارت خود یک ترکیب اصیل عربی است که از مصدر شرب و اسم جنس الماء ساخته شده است.
به فارسی
معادلهای دقیق و روان فارسی برای این واژه شامل آبخوری، نوشش آب و آشامیدن آب است. متضاد آن نیز کلماتی مانند اکل (غذا خوردن) یا صوم (روزه داشتن و امساک) هستند.
در قرآن
هرچند ترکیب سرهم «شرب الماء» در قرآن نیامده، اما ساختارهای هممعنی آن تکرار شده است؛ مانند آیه ۶۸ سوره واقعه: «أَفَرَأَيْتُمُ الْمَاءَ الَّذِي تَشْرَبُونَ» (آیا به آبی که مینوشید نگریستهاید؟) و آیه ۵۵ سوره قمر: «نَبِّئْهُمْ أَنَّ الْمَاءَ قِسْمَةٌ بَيْنَهُمْ كُلُّ شِرْبٍ مُحْتَضَرٍ» که شِرب به معنی نوبت آبخوری است.
جمعبندی و توضیح کامل شرب الماء
عبارت «شرب الماء» یک ترکیب مفعولی و مصدری برگرفته از زبان عربی است که به طور گسترده در متون کهن، ادبی، فقهی و همچنین متون پزشکی فارسی به کار رفته است. این عبارت به سادگی مفهوم حیاتی نوشیدن آب و رفع تشنگی را افاده میکند و از نظر ریشهشناسی، واژگانی چون مشروب، شارب، مشرب و میاه با آن همخانواده هستند.
در فرهنگ اسلامی و قرآنی نیز این مفهوم جایگاه ویژهای دارد و به عنوان نمادی از حیات، پاکیزگی و فروتنی شناخته میشود. آیات متعددی در قرآن کریم با به کارگیری ساختارهای فعلیِ این دو کلمه، انسان را به تفکر در نعمت آب و نوشیدن آن دعوت میکنند.