یعنی چه
الاشفار واژهای عربی و جمع کلمه «شُفر» یا «شَفْر» است. این کلمه در لغت به معنی لبه، کرانه و حاشیه هر چیزی است؛ اما در اصطلاحات کالبدشناسی و متون کهن پزشکی به دو معنی عمده به کار میرود: یکی لبه و کناره پلکها (محل رویش مژهها) و دیگری لبههای اندام تناسلی زنان (شفرین بزرگ و کوچک).
تلفظ
این واژه در زبان عربی با فتحة الف و سکون لام و شین به صورت «اَلْاَشْفار» تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، این واژه معمولاً به عنوان پاسخی برای راهنماهای «لبههای پلک»، «مژگان» یا «کنارهها» به کار میرود و دقیقاً ۷ حرف دارد.
به انگلیسی
بسته به بافت متن، در مباحث مربوط به چشمپزشکی از معادلهای مربوط به پلک و در مباحث کالبدشناسی عمومی از معادل آناتومیک استفاده میشود.
به عربی
این واژه اصالتاً عربی است و از ریشه (ش ف ر) مشتق شده که به معنای بریدگی، لبه یا تیزی یک شیء است.
به فارسی
در زبان فارسی واژه مستقلی همارز با این ساختار جمع وجود ندارد و در برگردان آن از کلمات «لبهها»، «کنارهها» یا «حاشیه» استفاده میشود.
نماد چیست
در ادبیات و شعر کلاسیک عرب، عبارت «أشفار العین» به عنوان نمادی برای مژگان، زیبایی چشم، گیرایی نگاه و گاه استعارهای از مرز باریک بین بینایی و نابینایی یا آگاهی و غفلت به کار رفته است.
جمعبندی و توضیح کامل الاشفار
واژه «الاشفار» یک اصطلاح اصالتاً عربی و جمع کلمه «شُفر» است که در زبان فارسی امروز به صورت مستقل کاربرد روزمره ندارد، اما در متون کهن پزشکی، فقهی و ادبیات کلاسیک به وفور دیده میشود. معنای بنیادی این کلمه بر «لبه، کرانه و حاشیه» دلالت دارد.
در کاربردهای تخصصی و کالبدشناسی، الاشفار به دو بخش از بدن اشاره میکند؛ نخست لبههای پلک چشم که محل رویش مژههاست و در اشعار نماد زیبایی نگاه است، و دوم لبههای اندام تناسلی بانوان که در اصطلاحات پزشکی مدرن به شفرین معروف است. این کلمه به صورت مستقیم در قرآن نیامده، ولی همخانوادههای آن مانند «شفا» به معنی لبه پرتگاه در آیات استفاده شده است.