یعنی چه
بروض واژهای اصالتاً عربی است که در لغتشناسی به چند معنای مشخص کاربرد دارد: نخست به عنوان صفت برای چاهی که آب آن بسیار کم است و به سختی و اندکاندک آب میدهد. دوم به عنوان مصدر به معنای نم زدن و تراوش جزئی آب از چشمه، یا سر برآوردن و دمیدن گیاه از خاک پیش از آنکه نوع آن کاملاً مشخص شود. همچنین این کلمه میتواند شکل جمع «بَرض» به معنی مال یا آب ناچیز باشد.
تلفظ
این واژه بسته به نقش دستوری به دو صورت تلفظ میشود؛ در حالت صفت (چاه کمآب) به صورت بَروض (Barood) و در حالت مصدری (جوشش اندک آب) یا حالت جمع به صورت بُروض (Borood) خوانده میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع، این کلمه معمولاً به عنوان پاسخ برای طراحانی است که اصطلاحات کهن و دقیق آبشناسی یا گیاهشناسی را مد نظر دارند.
به انگلیسی
عبارات فوق دقیقترین معادلهای اصطلاحی برای رساندن مفهوم کمآبی شدید و تراوش جزئی هستند.
به عربی
این واژه از ریشه ثلاثی مجرد (بـ ـ ر ـ ض) مشتق شده و کاربرد اصلی آن در زبان عربی برای توصیف منابع آبی محدود در اقلیمهای خشک است.
به فارسی
معادلهای روان فارسی آن شامل عباراتی چون چاه کمآب، نم زدن چشمه، گیاه تازه دمیده و مال اندک است که مفهوم کمیابی و نقصان را میرسانند.
جمعبندی و توضیح کامل بروض
واژه بروض یک اصطلاح لغوی و اقلیمی اصالتاً عربی است که در لغتنامههای معتبر مانند دهخدا و منتهیالارب ثبت شده است. این کلمه به طور کلی مفهوم کمبود، ناچیز بودن و تراوش قطرهچکانی را بازگو میکند.
بیشترین کاربرد این واژه در توصیف چاههای کمآبی است که آب آنها به سختی و اندکاندک بالا میآید. همچنین در حوزه گیاهشناسی کهن، به وضعیت جوانههای تازهای اشاره دارد که تازه از خاک سر برآوردهاند و هنوز ماهیت آنها کاملاً متمایز نشده است.