یعنی چه
«سه مجوس» یا سه مغ، به سه مرد دانا و اخترشناس شرقی اشاره دارد که بر اساس روایت انجیل متی، با دیدن ستارهای در آسمان متوجه تولد حضرت عیسی (ع) شدند و برای ادای احترام و تقدیم هدایا به دیدار او شتافتند. واژه مجوس در اصل به طبقه روحانیون و دانشمندان ایران باستان اشاره دارد.
تلفظ
این عبارت از دو واژه «سه» (عدد ۳) و «مَجوس» (به فتح م) تشکیل شده است که ریشه در واژه پارسی باستان «مگو» دارد.
در جدول
در جدولهای متقاطع کلماتی مانند سه مغ، سه فرزانه یا حكماء شرق نیز ممکن است به عنوان معادلهای این واژه به کار روند.
به انگلیسی
در فرهنگ انگلیسی واژه Magi مستقیماً از ریشه لاتین و ایرانی مگو گرفته شده و واژه Magic (جادو) نیز از همین ریشه است.
به عربی
واژه مجوس در زبان عربی معرب واژه یونانی مگوس و پارسی باستان است.
در قرآن
داستان سه مجوس در قرآن وجود ندارد و این روایت متعلق به انجیل است. با این حال، خود واژه «المجوس» یکبار در آیه ۱۷ سوره حج در ردیف ادیان آسمانی (مانند یهود و نصاری) ذکر شده است.
نماد چیست
این سه تن با خود سه هدیه آوردند: طلا (نماد پادشاهی عیسی)، کندر (نماد مقام الهی و پیامبری) و مُرّ مکی (نماد رنج و مرگ او). در هنر بیزانس و نقاشیهای کهن، آنها با لباس و کلاههای کاملاً ایرانی به تصویر کشیده شدهاند.
جمعبندی و توضیح کامل سه مجوس
اصطلاح «سه مجوس» یا سه مغ، یکی از مفاهیم کلیدی در سنت و ادبیات مسیحی است که پیوند عمیقی با تاریخ و فرهنگ ایران باستان دارد. بر اساس روایت انجیل متی، این سه منجم و حکیم شرقی با رصد ستارگان به تولد حضرت عیسی (ع) پی بردند و برای ادای احترام و تقدیم هدایای سهگانه خود (طلا، کندر و مر) راهی بیتلحم شدند.
ریشه این واژه به کلمه «مگوش» در پارسی باستان بازمیگردد که به طبقه دانشمندان، ستارهشناسان و روحانیون ماد و هخامنشی اطلاق میشد. این واژه پس از ورود به زبانهای یونانی، آرامی و عربی به شکل «مجوس» درآمد. اگرچه داستان این سه تن در قرآن مطرح نشده و صرفاً در متون مسیحی آمده است، اما خود واژه مجوس یکبار در قرآن کریم در کنار سایر ادیان یکتاپرست ذکر شده است که نشاندهنده پیشینه تاریخی این آیین در شبهجزیره عربستان است.
در فرهنگ عمومی جهان، حرکت این سه حکیم شرقی و هدیه دادن آنها به نوزاد مبارک، به عنوان ریشه اصلی و نمادین سنت هدیه دادن در ایام کریسمس شناخته میشود. همچنین در آثار هنری کهن غرب، این سه شخصیت همواره با پوشش، کلاه و اصالت ایرانی به تصویر کشیده شدهاند که نمادی از حکمت، دانش اخترشناسی و حقیقتجویی مردمان شرق باستان است.