یعنی چه
توفیه مصدری عربی از ریشه «و-ف-ی» است و در لغت به معنای تمام و کمال دادن حق کسی، تأدیه کامل بدهی یا پاداش، و به سرانجام رساندن دقیق یک تعهد بدون هیچگونه کسر و نقصان است.
تلفظ
این واژه به صورت تَوْفِیَة (ت با فتح، و ساکن، ف با کسر و ی با فتح) تلفظ میشود.
در جدول
در کلمات متقاطع، پاسخ این مدخل با توجه به تعداد حروف، «توفیه» (۵ حرف) یا مترادفهای آن مانند «ایفاء» است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی بسته به سیاق متن از عباراتی که نشاندهنده کمال در پرداخت یا اجرای عهد هستند استفاده میشود.
به عربی
این واژه خود اصالتاً عربی و از باب تفعیل است و در زبان مبدأ نیز دقیقاً به همین صورت به کار میرود.
در قرآن
این مفهوم در قرآن کریم در قالب افعالی چون «تُوَفَّى» و «یُوَفّی» بارها ذکر شده است؛ مانند آیه ۱۸۵ سوره آلعمران «وَإِنَّمَا تُوَفَّوْنَ أُجُورَكُمْ يَوْمَ الْقِيَامَةِ» که به معنای اعطای پاداش کامل بندگان در روز رستاخیز بدون کوچکترین تضییع حقی است. نکته مهم این که نباید آن را با «توفی» (از باب تفعل به معنی جان گرفتن) اشتباه گرفت.
جمعبندی و توضیح کامل توفیه
واژه توفیه از ریشههای اصیل زبان عربی است که به فرهنگ لغات فارسی و متون دینی راه یافته و مظهر پایبندی به عهد، دادگری مطلق و ترازوی عدالت است. معنای هستهای این کلمه بر کمال و بینقصی استوار است، به طوری که وقتی حقی ادا میشود یا پاداشی تعلق میگیرد، ذرهای از آن کاسته نشود.
در کاربردهای قرآنی و عقیدتی، این واژه آرامشخاطر خاصی به همراه دارد؛ چرا که به انسان اطمینان میدهد تمام تلاشها و اعمال او در پیشگاه الهی به طور تمام و کمال محاسبه و پرداخت خواهد شد. از این رو، توفیه فراتر از یک واژه حقوقی یا لغوی، نمادی از عدلِ بدون اجحاف است.