یعنی چه
این اصطلاح به معنای خوگر شدن، ایجاد صمیمیت و همدلی، و از بین رفتن بیگانگی میان دو فرد یا یک فرد با یک محیط است؛ به طوری که حالت رمیدگی و غربت به آرامش و مأنوس بودن تبدیل شود.
تلفظ
این ترکیب مصدری با کسر حرف اول یعنی به صورت «اِلف گرفتن» تلفظ میشود که از واژه عربی اِلف به معنای دوستی و انس میآید.
در جدول
پاسخ دقیق برای طراحان جدول بر اساس تعداد حروف، خود واژه «الف گرفتن» با ۸ حرف یا مترادفهای آن است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی بسته به میزان صمیمیت و عمق رابطه، از عباراتی که نشاندهنده عادت کردن یا پیوند عاطفی برقرار کردن هستند استفاده میشود.
به عربی
ریشه اصلی این واژه عربی است و افعال و مصادر باب تفاعل و استفعال دقیقاً همین معنای خوگیری و صمیمیت را میرسانند.
به فارسی
معادلهای دقیق و سره فارسی این اصطلاح شامل خو کردن، همدم شدن، دوقاب شدن و با کسی یا چیزی جوش خوردن است.
جمعبندی و توضیح کامل الف گرفتن
اصطلاح و ترکیب کنایی «الف گرفتن» (با تلفظ اِلف گرفتن)، یک مصدر مرکب در زبان فارسی است که ریشه در متون کهن ادبی دارد. این عبارت از ترکیب واژه عربی «اِلف» (به معنی انس، دوستی و همدمی) با مصدر فارسی «گرفتن» ساخته شده است و در ادبیات کلاسیک فارسی نظیر کلیله و دمنه نیز به کار رفته است.
این واژه زمانی به کار میرود که میان دو فرد، یا فرد با یک محیط جدید، رابطه نزدیک، صمیمانه و عاری از وحشت و بیگانگی شکل بگیرد. در واقع، حالت رمیدگی و غربت جای خود را به آرامش، مأنوس بودن و همدمی میدهد که به آن خوگیری یا خوگر شدن نیز میگویند.
اگرچه خود این ترکیبِ فارسی در قرآن نیامده است، اما ریشه عربی آن (أ-ل-ف) در مفاهیم عمیق قرآنی مانند «تألیف قلوب» (پیوند دادن دلها) و «إیلاف» در سوره قریش به کار رفته است که همگی بر محور ایجاد پیوند، انسجام و الفت اجتماعی و عاطفی میچرخند.