یعنی چه
عسرت در لغت به معنای روزگار سخت، فقر، نداری و گرفتاری شدید است. این واژه زمانی به کار میرود که فرد یا جامعه در شرایط بحرانی، تنگیِ معیشت و مشقت فراوان قرار گرفته باشد.
تلفظ
این کلمه در زبان فارسی به صورت عَسْرَت (با فتح عین و سکون سین) تلفظ میشود، هرچند ریشه عربی آن عُسْرَة (با ضم عین) است.
در جدول
در جدولهای متقاطع، واژه عسرت به عنوان پاسخ برای راهنماهایی مثل «تنگدستی»، «سختی زندگی» یا «فقر و بیچیزی» به کار میرود و دارای ۴ حرف است.
به انگلیسی
برای انتقال مفهوم عسرت در زبان انگلیسی، بسته به میزان شدت آن، از واژگانی چون Hardship (برای سختی معیشت) یا Destitution (برای فقر مطلق و بیچیزی) استفاده میشود.
به عربی
واژه عسرت خود ریشه عربی دارد. در زبان عربی معاصر و فصیح، برای بیان این حالت از کلماتی مانند عُسرة، ضائقة مالی یا شدّة استفاده میکنند.
به فارسی
برابرهای اصیل و رایج فارسی برای این واژه شامل تنگدستی، تهیدستی، نداری، سختی زندگی، درماندگی و روزگار سخت هستند. در ادبیات فارسی، این واژه معمولاً در تقابل با رفاه و گشایش قرار میگیرد.
در قرآن
واژه «عُسْرَة» دقیقاً در دو آیه از قرآن آمده است؛ آیه ۲۸۰ سوره بقره که درباره مهلت دادن به بدهکارانِ تنگدست است («وَإِنْ كَانَ ذُو عُسْرَةٍ فَنَظِرَةٌ إِلَىٰ مَيْسَرَةٍ») و آیه ۱۱۷ سوره توبه که به دوران سخت جنگ تبوک و سپاه اسلام موسوم به «جیشالعسره» اشاره دارد. همچنین همخانوادههای آن مانند «العُسْر» در آیه مشهور «فَإِنَّ مَع can العُسْرِ يُسْرًا» دیده میشود.
جمعبندی و توضیح کامل عسرت
واژه عسرت ریشه در زبان عربی (ماده ع-س-ر) دارد و در زبان و ادبیات فارسی به معنای فقر، تنگدستی و شرایط بسیار سخت زندگی به کار میرود. این واژه در متون کهن و معاصر همواره یادآور دوران بحران، مشقتهای مادی و امتحانات سنگین روزگار است. در فرهنگ اسلامی، عسرت به عنوان وضعیتی گذرا شناخته میشود که پشت سر گذاشتن صبورانه آن، گشایش و آسانی (یُسر) را به همراه دارد.
از نظر تصویرسازی ادبی، گرچه عسرت نماد فیزیکی خاصی ندارد، اما شاعران و نویسندگان آن را با مفاهیمی همچون زمستان سرد، شبهای تاریک و طولانی، یا خزان زندگی مترادف دانستهاند که در نهایت به بهار و روشنایی ختم خواهد شد. این واژه کاربرد حقوقی و فقهی نیز دارد و به وضعیت افرادی اشاره میکند که توان پرداخت دیون خود را ندارند.