معنی
واژهٔ پیکار در زبان فارسی به معنای درگیری نظامی، نبرد، رزم و ستیز است. این کلمه هم برای تقابلهای فیزیکی و جنگی و هم برای مبارزات معنوی، درونی یا اجتماعی به کار میرود.
یعنی چه
عبارت پیکار به هر نوع کشمکش، جدال یا تلاش خستگیناپذیر و سخت برای دست یافتن به یک هدف (خواه در جبهه جنگ، خواه در میدان زندگی و اجتماع) اشاره دارد.
مترادف
واژههای هممعنی پیکار شامل مفاهیم حماسی، نظامی و مبارزاتی هستند.
ریشه
این واژه کاملاً ایرانی و پارسی اصیل است که در زبان پهلوی (پارسی میانه) به صورت patkār و در اوستایی به صورت paitikar وجود داشته و به معنای «در برابر چیزی کاری انجام دادن» یا همان مبارزه است.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه با فتح پاء و سکون یاء به صورت پَیْکار (paykār) است.
در جدول
در حل جدولهای متقاطع، واژهٔ ۵ حرفی «پیکار» به عنوان معادل برای کلماتی همچون جنگ، نبرد، رزم و جدال به کار میرود.
به انگلیسی
بسته به متن و نوع مبارزه (نظامی، فیزیکی یا معنوی) میتوان از معادلهای فوق در زبان انگلیسی استفاده کرد.
به عربی
در ترجمه واژه پیکار به عربی، برای جنگهای نظامی از حرب و قتال، و برای مبارزات اجتماعی و معنوی از صراع، نضال و کفاح بهره میبرند.
به فارسی
برگردانها و واژههای سره یا جایگزین خالص فارسی برای پیکار شامل کلماتی مانند نبرد، رزم و کارزار هستند که همگی ریشه در ادبیات کهن حماسی دارند.
جمعبندی و توضیح کامل پیکار
واژهٔ «پیکار» یکی از کلمات اصیل و کهن زبان فارسی است که ریشه در دوران باستان و زبان پهلوی دارد. این واژه در اصل به معنای جنگ، نبرد، رزم و ستیز فیزیکی میان دو جبهه است و در ادبیات حماسی و شاهنامه فردوسی کاربرد فراوانی دارد.
در کاربردهای امروزی و معاصر، مفهوم پیکار از میدانهای جنگ فراتر رفته و به هرگونه تلاش خستگیناپذیر، کشمکش معنوی، مبارزهٔ اجتماعی یا سیاسی برای دست یافتن به یک هدف والا و ایستادگی در برابر سختیها نیز اطلاق میشود.