یعنی چه
«پروا نداشتن» در زبان فارسی دو لایه معنایی عمده دارد؛ نخست به معنی شجاعت، بیباکی، نترسیدن و واهمه نداشتن از کسی یا چیزی است. دوم در متون کهن و کاربردهای روزمره به معنای بیاعتنایی، عدم مبالات، التفات نکردن و اهمیت ندادن به یک موضوع به کار میرود.
تلفظ
این عبارت مصدری از دو بخش «پروا» (parwā) و فعل منفی «نداشتن» (na-dāš-tan) تشکیل شده است.
در جدول
در حل جداول متقاطع، با توجه به تعداد حروف و نوع راهنمای طراح، کلماتی نظیر بیباکی، بیاعتنایی و عدم مبالات به عنوان پاسخهای جایگزین کاربرد دارند.
به انگلیسی
بسته به بافت متن، برای معنای شجاعت و بیباکی از معادلهای مربوط به ترس نداشتن و برای معنای کمتوجهی از افعال مربوط به نادیده گرفتن استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی اصطلاح «لا يبالي» دقیقاً بازتابدهنده مفهوم پروا نداشتن و عدم مبالات در رفتار است و عباراتی نظیر «لا یخاف» جنبه نترسیدن آن را پوشش میدهند.
به فارسی
برابرهای اصیل و جاافتاده این عبارت در زبان فارسی شامل مصادری چون نترسیدن، باک نداشتن، واهمه نداشتن، و در وجه دیگر آن بیاعتنایی کردن و التفات نکردن است.
نماد چیست
برای خود این ترکیب مصدری نماد مادی یا حیوانیِ ثبتشده و رسمی در فرهنگها وجود ندارد؛ هرچند در شعر فارسی، «پروانه» به خاطر بیباکی در سوختن پای شمع، نمادِ عاشقِ بیپروا و بیباک شناخته میشود.
جمعبندی و توضیح کامل پروا نداشتن
واژهٔ «پروا» ریشهای اصیل در زبان پارسی میانه (پهلوی) دارد و در اصل به معنای توجه، بیم، نگرانی یا فراغت بوده است. ترکیب ترکیبی «پروا نداشتن» انعکاسدهنده دو وضعیت روانی و رفتاری کاملاً متمایز است؛ در یک سو نشانه شجاعت، شهامت و نترسیدن از عواقب یا خطرات است و در سوی دیگر، حالتی از بیتفاوتی، بیاعتنایی و عدم مبالات نسبت به امور پیرامون را بازگو میکند.
در متون کهن ادب فارسی و لغتنامههای معتبری چون دهخدا و معین، هر دو جنبه این واژه با توجه به سیاق متن معنا میشوند. این دوگانگی معنایی باعث شده که در ترجمه به زبانهای دیگر نظیر انگلیسی و عربی نیز با توجه به هدف گوینده، واژگان متفاوتی برای آن انتخاب شود.