یعنی چه
این عبارت یک ترکیب عربی به صورت جمع مذکر سالم است. «البابیون» به پیروان سید علیمحمد شیرازی (معروف به باب) و «البهائیون» به پیروان میرزا حسینعلی نوری (معروف به بهاءالله) اشاره دارد که به عنوان اصطلاحات مذهبی-تاریخی به کار میروند.
تلفظ
تلفظ این عبارت بر اساس قواعد زبان عربی با تشدید روی حرف «ی» در هر دو کلمه صورت میگیرد.
در جدول
این عبارت دقیقاً از ۱۸ حرف تشکیل شده است و در جداول کلمات متقاطع به عنوان پاسخ برای پرسشهایی نظیر «پیروان باب و بهاء به عربی» یا عنوان کتابهای تاریخی مذهبی این حوزه کاربرد دارد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای اشاره به پیروان این دو آیین از واژگان مکتوب فوق با علائم نگارشی خاص لاتین استفاده میشود.
به عربی
این واژه اصالتاً عربی فصیح است و خود به عنوان عبارت مبدا در متون عربی و اسلامی برای اشاره به این دو گروه استفاده میشود.
به فارسی
معادل مستقیم و روان این عبارت در زبان فارسی، «بابیان و بهائیان» یا «پیروان باب و بهاء» است که با پسوند جمع فارسی ساخته میشود.
در قرآن
این دو فرقه در قرن ۱۳ هجری قمری (قرن ۱۹ میلادی) پدید آمدهاند، بنابراین هیچگونه کاربرد قرآنی مستقیم یا غیرمستقیمی به عنوان اصطلاح مذهبی در متن قرآن ندارند؛ هرچند کلماتی همریشه مانند «بیان» یا «بواب» در قرآن وجود دارد که ارتباطی به این موضوع ندارد.
نماد چیست
در منابع تاریخی و عمومی، نماد آیین بابیه «ستاره پنجپر» (هیکل) و نماد مشهور آیین بهائیت «ستاره نهپر»، نماد خط خاتم و ذکر اسم اعظم است.
جمعبندی و توضیح کامل البابیون و البهائیون
عبارت «البابیون و البهائیون» یک ترکیب واژگانی اصیل عربی در قالب جمع مذکر سالم است که به پیروان دو جنبش و آیین مذهبی برخاسته از ایران در قرن نوزدهم میلادی، یعنی آیین بابیه و آیین بهائیت اشاره دارد. این اصطلاح علاوه بر کاربرد لغوی و واژهنامهای، به عنوان عنوان دقیق چندین کتاب تاریخی و تحلیلی در حوزه نقد و بررسی فرقهها نیز شناخته میشود.
از نظر ساختار زبانی، بخش اول یعنی البابیون از ریشه «ب و ب» (باب به معنی در) و بخش دوم یعنی البهائیون از ریشه «ب هـ و / ب هـ ی» (بهاء به معنی روشنی و زیبایی) مشتق شده است. معادل فارسی روان آن «بابیان و بهائیان» است و در زبان انگلیسی نیز به صورت Bábís and Baháʼís نگاشته میشود. این کلمات به دلیل تقدم زمانی متن قرآن، در کتاب آسمانی مسلمانان سابقه و کاربردی ندارند.