یعنی چه
روانه کرد به معنای گسیل داشتن، ارسال کردن یا حرکت دادن کسی یا چیزی از جایی به جای دیگر است. این فعل مرکب همچنین در ادبیات به معنای جاری کردن (مانند روانه کردن اشک) نیز به کار میرود.
تلفظ
تلفظ این واژه به صورت «رَوانِ کَرد» (ravāne kard) است که از دو جزء «روانه» (اسم/صفت) و «کرد» (فعل ماضی از مصدر کردن) تشکیل شده است.
در جدول
در جدولهای متقاطع، پاسخ واژههایی مانند «فرستاد»، «گسیل داشت» یا «راهی نمود» میتواند عبارت ۸ حرفی «روانه کرد» باشد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی با توجه به بافت متن، رایجترین معادلها به صورت فعل گذشته افعال send و dispatch هستند.
به عربی
در زبان عربی، افعال ماضی ثلاثی مجرد و مزید مانند أرسل و بعث دقیقترین همپوشانی معنایی را با این واژه دارند.
به ترکی
در زبان ترکی استانبولی، افعال گذشته gönderdi و yolladı برای بیان مفهوم فرستادن و راهی کردن استفاده میشوند.
به فارسی
مترادفهای اصیل و رایج این واژه در فرهنگهای دهخدا، معین و عمید شامل مواردی چون گسیل داشتن، راهی ساختن، پسیج کردن و فرستادن است. متضاد تقریبی آن نیز واژههایی چون بازداشت، متوقف کرد و نگه داشت هستند.
جمعبندی و توضیح کامل روانه کرد
عبارت «روانه کرد» یک فعل مرکب در زبان فارسی است که از ترکیب واژه «روان» (به معنی جاری و در حرکت) با پسوند «ـه» و فعل «کرد» ساخته شده است. این واژه در ریشهشناسی خود به پارسی میانه و مصدر رفتن بازمیگردد و در اصطلاح به معنای حرکت دادن، فرستادن و گسیل داشتن شخص، کالا یا پیامی به سوی مقصدی مشخص است.
این عبارت علاوه بر کاربردهای روزمره و اداری در معنای ارسال و اعزام، در ادبیات عرفانی و شعر فارسی نیز جایگاه ویژهای دارد؛ جایی که به جریان افتادن، تسلیم در برابر مسیر زندگی و آغاز سفر روح از کثرت به وحدت را تداعی میکند، مانند روانه کردن اشک یا روانه شدن سیلاب.